Top

اشکال مختلف عصبانیت نوجوانان

خشم نوجوان

عصبانیت نوجوانان اشکال مختلفی دارد. ممکن است به صورت خشم یا کینه بیان شود.  برخی از نوجوانان ممکن است خشم خود را سرکوب کرده و عقب نشینی کنند. دیگران ممکن است سرسخت تر باشند و اموال را از بین ببرند. آنها رفتار خود را ادامه می دهند، یا ممکن است تشدید شود، تا زمانی که تصمیم بگیرند به ریشه های عصبانیت خود فکر کنند. اما خشم نوجوان یک احساس است، نه یک رفتار. و عصبانیت معمولاً ناشی از اتفاقاتی است که در زندگی یک نوجوان رخ می دهد.

عصبانیت نوجوانان می تواند به صورت خشونت جسمی و کلامی، تعصب، رفتار ضد اجتماعی، کنایه، اعتیاد، ترک اعتیاد و اختلالات روان تنی باشد. این ابرازهای منفی خشم نوجوان می تواند زندگی را ویران کند، روابط را از بین ببرد، به دیگران آسیب برساند، کار را مختل کند، فکر موثر را تحت تأثیر قرار دهد، بر سلامت جسمی تأثیر بگذارد و آینده را خراب کند.

اما جنبه مثبتی هم دارد، زیرا می تواند به دیگران نشان دهد که مشکلی وجود دارد. عصبانیت نوجوانان معمولاً یک احساس ثانویه است که با ترس ایجاد می شود. این می تواند انگیزه ما را برای حل مواردی که در زندگی ما کارساز نیستند و به ما کمک می کند تا با مشکلات خود روبرو شویم و با دلایل اصلی خشم مقابله کنیم، به ویژه مواردی از جمله:

سو استفاده کردن

افسردگی

اضطراب

غم و اندوه

سو مصرف الکل یا مواد

ضربه

نوجوانان در این دوره از رشد با مشکلات عاطفی زیادی روبرو می شوند. آنها با پرسش هایی از هویت، جدایی، روابط و هدف روبرو هستند. رابطه بین نوجوانان و والدین آنها نیز با استقلال بیشتر نوجوانان تغییر می کند. والدین اغلب اوقات برای مقابله با استقلال تازه پیدا شده نوجوان خود مشکل دارند.

این می تواند ناامیدی و گیجی ایجاد کند که می تواند منجر به عصبانیت و الگوی رفتار واکنشی برای والدین و نوجوانان شود. یعنی نوجوانان به سادگی در برابر رفتارهای والدین خود واکنش منفی نشان می دهند و والدین نیز به همان نسبت منفی واکنش نشان می دهند. این یک الگوی تعامل خود تقویت کننده را تنظیم می کند. تا زمانی که ما برای تغییر رفتار خود تلاش نکنیم ، نمی توانیم به دیگری کمک کنیم تا رفتار خود را تغییر دهد. ما باید پاسخ دهیم تا اینکه به یکدیگر و موقعیت ها واکنش نشان دهیم. هدف انکار خشم نیست، بلکه کنترل این احساسات و یافتن راهی برای ابراز آن به روشی مولد یا حداقل با آسیب کم است.

نوجوانانی که با عصبانیت سر و کار دارند می توانند برای کمک به ایجاد خودآگاهی بیشتر این سولات را از خود بپرسند:

این عصبانیت از کجا ناشی می شود؟

چه شرایطی این احساس خشم را به وجود می آورد؟

آیا افکار من با موارد مطلق مانند "باید"و "هرگز" شروع می شوند؟

آیا انتظارات من منطقی نیست؟

با چه درگیری حل نشده ای روبرو هستم؟

آیا من نسبت به آسیب ، از دست دادن یا ترس واکنش نشان می دهم؟

آیا من از سیگنال های جسمی خشم (به عنوان مثال ، مشت گره کردن ، تنگی نفس ، تعریق) آگاه هستم؟

چگونه خشم خود را ابراز کنم؟

عصبانیت من به چه کسی یا چه هدفی است؟

آیا من از عصبانیت به عنوان راهی برای منزوی کردن خودم ، یا راهی برای ترساندن دیگران استفاده می کنم؟

آیا من در حال برقراری ارتباط موثر هستم؟

آیا من بیشتر از آنچه می توانم انجام دهم بر آنچه برای من انجام شده تمرکز دارم؟

چگونه می توانم نسبت به آنچه احساس می کنم پاسخگو باشم؟

چگونه پاسخ می دهم که چگونه عصبانیت خود را نشان می دهد؟

آیا احساسات من کنترلم می کنند ، یا من احساساتم را کنترل می کنم؟

بنابراین نوجوانان و والدین چه کاری می توانند انجام دهند؟ به حرف نوجوان خود گوش دهید و روی احساسات تمرکز کنید. سعی کنید شرایط را از دید او درک کنید. سرزنش و اتهام زدن فقط باعث ایجاد دیوارهای بیشتری می شود و تمام ارتباطات پایان می یابد. به آنها بگویید چه احساسی دارید، واقع بین باشید و با لحظه فعلی کنار بیایید. نشان دهید که برایتان مهم است و عشق خود را نشان دهید. برای دستیابی به راه حلی تلاش کنید که هر کس چیزی به دست بیاورد. به یاد داشته باشید که عصبانیت احساس است و رفتار انتخاب است.

تهیه شده در دپارتمان مطالعات کانون روانشناسی نوجوان آترینا

مترجم: پریسا الوندی

منبع:

https://psychcentral.com/lib/teenage-anger/


Top